Dlaczego nie czytam fanfików?

Ktoś ostatnio rzucił we mnie słowami, że nie czytam fanfiction tylko dlatego, że mam jakieś głupie uprzedzenia i uważam je za pójście na łatwiznę. No cóż, to nie do końca tak wygląda.

Zacznę od tego, że naprawdę wystarcza mi to, co napisał autor i nie odczuwam chęci czytania miliona alternatyw. Żeby nie było, próbowałam, ale jakoś nie idzie mi czytanie fanfików. Choćby były nie wiadomo jak ciekawe, jakimś dziwnym sposobem mnie nudzą. Ktoś powie, że to tylko kwestia mojego podejścia, a ja nie zaprzeczę, bo może to i racja.

Pójście na łatwiznę, pójście na łatwiznę… Fakt, jakiś czas temu właśnie to myślałam o fanfiction, ale moje zdanie trochę się zmieniło. Jasne, że to nadal „zapożyczenie” świata przedstawionego i tak dalej, ale hej – piszesz inną historię, inne zdarzenia od tych w pierwowzorze. Mimo to, proszę, nie zmieniaj bohatera o sto omsiędziesiąt stopni, bo to trochę bez sensu.

Co z tego, że z fanfików nie ma zysku? A raczej zysku materialnego, bo i tak i tak z każdym napisanym tekstem zdobywasz doświadczenie, a jeżeli decydujesz się na udostępnienie swojej twórczości w internecie, to jeżeli twój fanfik jest dobry, to dochodzą też czytelnicy, których komentarze motywują. Chociaż jeżeli piszesz ff dotyczące życia członków zespołu 1D czy 5SOS i pozmieniasz sobie ich imiona to faktycznie, może i uda ci się wydać te wypociny. Co nie zmienia faktu, że ja bym tego nie robiła.

Ach, właśnie – prócz ff na podstawie książek powstają jeszcze te do życia realnych osób. Nie pochwalam tego i pochwalać nie będę, bo na przykład ja bym nie chciała, żeby ktoś rzucał dziwne światło na moje życie i robił ze mnie kogoś, kim nie jestem. 
 
Fanfików nie czytam, taki mój defekt. Jednocześnie mam świadomość, że nie jestem jedyna. Ale ten fakt nie powoduje, że ff nie można pisać.